Dit sociale netwerk is niet opgericht zodat mensen opnieuw met elkaar gaan discussiëren over wie gelijk heeft, wie schuldig is en wie de ander moet vernietigen.
Wij willen het hebben over een veel belangrijkere vraag:
Wat blijft er na ons over en in wat voor wereld zullen onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen leven?
Vandaag de dag leven er miljarden mensen op aarde. Ieder mens heeft voedsel, water, energie, huisvesting en andere hulpbronnen nodig. En hoe meer mensen er zijn en hoe meer ieder van ons consumeert, hoe groter de druk op de natuur wordt.
Maar als we dieper naar het probleem kijken, wordt duidelijk dat het niet alleen gaat om het aantal mensen of de hoeveelheid vlees die wordt gegeten.
Het gaat om de hoeveelheid leven die de mens dagelijks van de planeet wegneemt.
We zijn begonnen met een eenvoudig getal.
Als we uitgaan van 8 miljard mensen en slechts 100 gram vlees per persoon per dag, krijgen we:
800 000 000 kilogram vlees per dag.
Per jaar:
292 000 000 000 kilogram vlees.
Maar kilogrammen verbergen het belangrijkste.
Eén kilogram vlees kan afkomstig zijn van één groot dier, maar het kan ook bestaan uit een enorme hoeveelheid kleine levende wezens.
Daarom zou de vraag niet alleen moeten zijn:
"Hoeveel kilogram vlees hebben we gegeten?"
maar:
"Hoeveel levende wezens zijn hiervoor gestorven?"
Koeien, varkens, schapen, geiten, vogels, vissen, garnalen, weekdieren en een enorme hoeveelheid andere levende wezens.
En als we daar de insecten bij optellen die de mens vernietigt door landbouw, pesticiden, wegen, transport en andere manieren, wordt de omvang van het probleem compleet anders.
Elk levend wezen maakt deel uit van een enorm systeem.
Een dier eet een plant.
Een ander dier eet dat dier.
Een insect bestuift planten.
Een ander insect wordt voedsel voor een vogel.
Een gestorven dier wordt voedsel voor andere organismen.
Zijn lichaam keert terug naar de aarde en wordt onderdeel van een nieuwe levenscyclus.
De natuur is wreed.
Levende wezens worden voortdurend geboren, vechten om te overleven, eten elkaar op, beschermen hun nakomelingen, sterven en worden onderdeel van de volgende cyclus.
En zo werkt de voedselketen.
Ook de mens maakt deel uit van deze natuur. We zijn slechts een dier dat verstand heeft gekregen en daardoor aan de top van de voedselketen terecht is gekomen.
Maar samen met dat verstand hebben we ook een enorme verantwoordelijkheid gekregen.
Elk levend wezen heeft het instinct om het leven voort te zetten.
Dieren planten zich niet voort omdat ze nadenken over de toekomst van de mensheid.
De natuur dwingt hen om hun soort voort te zetten.
Sommige dieren krijgen enorme hoeveelheden nakomelingen, omdat veel jongen sterven.
Andere dieren krijgen één jong en beschermen het lange tijd.
We zien dit zelfs bij gewone katten.
Een kat kan haar kittens tot het einde beschermen, maar als er dodelijk gevaar ontstaat, kan ze het sterkste of meest levensvatbare kitten redden en de zwakkere achterlaten.
Dat is een wrede wet van de natuur.
Maar juist dankzij zulke mechanismen blijft het leven bestaan.
Vroeger was het menselijk leven ook veel wreder.
Mensen kregen veel kinderen, omdat velen van hen de volwassen leeftijd niet bereikten.
Ziekten, honger, het ontbreken van goede medische zorg, een tekort aan water en andere oorzaken vernietigden enorme aantallen kinderen.
Daarom vergrootte het krijgen van veel kinderen de kans dat iemand de familielijn zou voortzetten.
Maar de mens heeft de geneeskunde ontwikkeld, de voeding en sanitaire omstandigheden verbeterd en geleerd levens te redden.
Vandaag overleven enorme aantallen kinderen die vroeger waarschijnlijk zouden zijn gestorven.
Tegelijkertijd is het voortplantingsinstinct nergens verdwenen.
En daarmee ontstaat een volledig nieuwe vraag:
Als het verstand van de mens in staat is geweest de natuurlijke sterfte te veranderen, kan datzelfde verstand dan leren om het geboortecijfer bewust te reguleren?
Wij willen niet wachten op het moment waarop problemen vanzelf worden opgelost door honger, ziekten, watertekorten, vernietiging van de natuur of oorlogen.
Het probleem kan vooraf worden aangepakt.
Zonder mensen te vernietigen.
Zonder oorlogen te beginnen.
Zonder massaal geweld.
Zonder van de planeet een plaats te maken waar mensen vechten om de laatste hulpbronnen.
Maar door de druk van de mens op de aarde geleidelijk te verminderen.
Als er minder mensen zijn, neemt de behoefte aan enorme hoeveelheden hulpbronnen geleidelijk af.
Minder mensen betekent minder behoefte aan:
voedsel;
water;
landbouwgrond;
diervoeder;
energie;
natuurlijke hulpbronnen.
Minder behoefte betekent minder druk op de natuur.
Minder landbouwproductie betekent minder noodzaak om natuurgebieden te vernietigen en enorme hoeveelheden chemische middelen te gebruiken.
Minder mensen betekent dat er minder dieren hoeven te worden gefokt uitsluitend voor menselijke consumptie.
En geleidelijk krijgt de planeet de mogelijkheid om te herstellen wat de mens van haar heeft afgenomen.
Wij hebben het over iets totaal anders.
Niemand zou mensen moeten vernietigen om de planeet te redden.
Geen oorlogen.
Geen massamoorden.
Geen honger.
Geen mensen dwingen om te lijden.
Geen demografisch probleem oplossen door geweld.
Als de mensheid ooit tot de conclusie komt dat er te veel mensen op aarde zijn, moet de oplossing geleidelijk plaatsvinden en zonder de mensen die al bestaan te vernietigen.
En het belangrijkste:
de mens moet deze beslissing zelf nemen.
Wij willen de mens niet het recht afnemen om zelf over zijn lot te beslissen.
De mens moet zelf beslissen:
hoeveel kinderen hij wil hebben;
of hij überhaupt kinderen wil hebben;
of hij bereid is af te zien van de geboorte van nog een kind ter wille van de toekomst van de kinderen die al bestaan;
of hij bereid is zijn consumptie te veranderen;
of hij bereid is minder hulpbronnen te gebruiken;
of hij bereid is een deel van zijn vertrouwde levensstijl op te geven voor de toekomst van de volgende generatie.
Dit moet een bewuste keuze zijn, geen dwang.
Zelfs als de mensheid ooit tot bepaalde beperkingen komt, mogen die niet veranderen in een aantasting van de vrijheid van de mens.
Het belangrijkste is dat de mens begrijpt waarom dit noodzakelijk is en zelf de beslissing neemt.
Vandaag kan iemand zeggen:
"Ik wil drie kinderen, omdat dat mijn recht is."
Maar er is een andere vraag:
Wat zal er over honderd jaar gebeuren met het kind van dat kind?
Als we vandaag te veel consumeren, de natuur vernietigen, land, water en lucht vervuilen, dieren vernietigen en de bevolking eindeloos blijven vergroten, zullen de gevolgen niet bij ons terechtkomen.
Ze zullen bij onze kinderen terechtkomen.
Bij onze kleinkinderen.
Bij onze achterkleinkinderen.
En zij zullen ons dan niet meer kunnen vragen:
"Waarom hebben jullie dit gedaan?"
De mensheid is al in staat wapens te maken die enorme aantallen mensen kunnen vernietigen.
We worden voortdurend geconfronteerd met oorlogen om grondgebieden en hulpbronnen.
We creëren nieuwe ziekten en worden geconfronteerd met de gevolgen van onze eigen activiteiten.
We kunnen de situatie zover laten komen dat de natuur zelf het aantal mensen begint te reguleren door honger, ziekten, watertekorten en andere rampen.
Maar is het echt noodzakelijk om daarop te wachten?
Is het verstand niet juist aan de mens gegeven zodat hij vooraf de gevolgen van zijn daden kan zien?
We kunnen proberen alles geleidelijk te doen.
Elkaar niet vernietigen.
Niet vechten om de laatste hulpbronnen.
Niet wachten tot de natuur zelf begint de menselijke bevolking te verminderen.
Maar vrijwillig onze houding tegenover het krijgen van kinderen, consumptie, dieren en natuurlijke hulpbronnen veranderen.
Als de mensheid ooit geleidelijk kan komen tot bijvoorbeeld een aanzienlijk kleinere wereldbevolking — zonder oorlogen en massale sterfte — krijgt de planeet veel meer mogelijkheden om te herstellen.
En dan krijgen miljarden levende wezens die vandaag worden vernietigd voor menselijke consumptie de kans om te blijven bestaan.
Dit netwerk bestaat om precies dit soort vragen te bespreken.
Hier kun je discussiëren.
Je kunt het er niet mee eens zijn.
Je kunt andere oplossingen voorstellen.
Je kunt dit idee verkeerd vinden.
Je kunt bewijzen dat de mensheid een volledig andere weg moet inslaan.
Maar één ding moet gemeenschappelijk blijven:
we willen elkaar niet vernietigen.
We willen proberen te begrijpen hoe we de planeet kunnen behouden voor degenen die na ons komen.
Want de aarde behoort niet alleen toe aan onze generatie.
We hebben haar gekregen van vorige generaties.
En op een dag zullen we haar moeten doorgeven aan de volgende.
De enige vraag is wat we precies aan hen zullen doorgeven.
Een planeet waarop nog steeds water, bossen, dieren, insecten, vogels, vissen en een normaal leven bestaan?
Of een planeet die we zelf tot een toestand hebben gebracht waarin onze nakomelingen alleen nog maar hoeven te vechten om wat voor ons ooit onuitputtelijk leek?
Daarover zullen we het hier hebben.
