Ang social network na ito ay hindi ginawa para muling magtalo ang mga tao kung sino ang tama, sino ang may kasalanan, at sino ang kailangang pumatay o magwasak sa isa’t isa.
Gusto naming pag-usapan ang isang mas mahalagang tanong:
Ano ang maiiwan pagkatapos natin, at sa anong mundo mabubuhay ang ating mga anak, apo, at mga apo sa tuhod?
Ngayon, bilyun-bilyong tao ang nakatira sa mundo. Bawat tao ay nangangailangan ng pagkain, tubig, enerhiya, tirahan, at iba pang likas na yaman. At habang dumarami ang mga tao at habang mas marami ang kinokonsumo ng bawat isa sa atin, mas lumalaki ang pressure sa kalikasan.
Ngunit kung titingnan natin nang mas malalim ang problema, magiging malinaw na hindi lamang ito tungkol sa bilang ng mga tao o sa dami ng karneng kinakain.
Tungkol ito sa dami ng buhay na araw-araw kinukuha ng tao mula sa planeta.
Nagsimula kami sa isang simpleng bilang.
Kung ipagpapalagay natin na may 8 bilyong tao at 100 gramo lamang ng karne bawat tao bawat araw, makukuha natin:
800 000 000 kilo ng karne bawat araw.
Sa loob ng isang taon:
292 000 000 000 kilo ng karne.
Ngunit itinatago ng mga kilo ang pinakamahalagang bagay.
Ang isang kilo ng karne ay maaaring bahagi ng isang malaking hayop, o maaari itong magmula sa napakaraming maliliit na nabubuhay na nilalang.
Kaya ang tanong ay hindi dapat lamang:
“Ilang kilo ng karne ang kinain natin?”
kundi:
“Ilang nabubuhay na nilalang ang namatay dahil dito?”
Mga baka, baboy, tupa, kambing, ibon, isda, hipon, mga molusko, at napakaraming iba pang nabubuhay na nilalang.
At kung isasama natin ang mga insekto na sinisira ng tao sa pamamagitan ng agrikultura, pestisidyo, mga kalsada, transportasyon, at iba pang paraan, magiging ganap na iba ang laki ng problemang ito.
Ang bawat nabubuhay na nilalang ay bahagi ng isang napakalaking sistema.
Kumakain ang isang hayop ng halaman.
Kinakain naman ng ibang hayop ang hayop na iyon.
Nagpapalaganap ng polen ang isang insekto sa mga halaman.
Ang ibang insekto ay nagiging pagkain ng ibon.
Ang namatay na hayop ay nagiging pagkain ng ibang mga organismo.
Bumabalik ang katawan nito sa lupa at nagiging bahagi ng panibagong siklo ng buhay.
Malupit ang kalikasan.
Patuloy na ipinanganganak ang mga nilalang, nakikipaglaban para mabuhay, kinakain ang isa’t isa, pinoprotektahan ang kanilang mga supling, namamatay, at nagiging bahagi ng susunod na siklo.
Ganito gumagana ang food chain.
Bahagi rin ng kalikasang ito ang tao. Isa lamang tayong hayop na nagkaroon ng talino at napunta sa tuktok ng food chain.
Ngunit kasabay ng talinong iyon ay nakatanggap din tayo ng napakalaking responsibilidad.
Ang bawat nabubuhay na nilalang ay may likas na pagnanais na ipagpatuloy ang buhay.
Hindi nagpaparami ang mga hayop dahil pinag-iisipan nila ang kinabukasan ng sangkatauhan.
Itinutulak sila ng kalikasan na ipagpatuloy ang kanilang uri.
May mga hayop na nagsisilang ng napakaraming supling dahil marami sa kanilang mga anak ang namamatay.
Ang iba naman ay nagsisilang ng isang anak lamang at matagal itong pinoprotektahan.
Nakikita natin ito kahit sa mga ordinaryong pusa.
Maaaring protektahan ng isang inang pusa ang mga kuting nito hanggang sa huli, ngunit kapag may nakamamatay na panganib, maaari nitong iligtas ang pinakamalakas o may pinakamalaking posibilidad na mabuhay at iwan ang mas mahina.
Isa itong malupit na batas ng kalikasan.
Ngunit dahil sa ganitong mga mekanismo, nagpapatuloy ang buhay.
Noong nakaraan, mas malupit din ang buhay ng tao.
Maraming anak ang ipinapanganak ng mga tao dahil marami sa kanila ang hindi umaabot sa hustong gulang.
Ang mga sakit, gutom, kakulangan ng maayos na medisina, kakulangan sa tubig, at iba pang dahilan ay pumapatay sa napakaraming bata.
Kaya ang pagkakaroon ng maraming anak ay nagpapataas ng posibilidad na may magpapatuloy sa lahi.
Ngunit lumikha ang tao ng medisina, pinahusay ang nutrisyon at kalinisan, at natutong magligtas ng buhay.
Ngayon, napakaraming bata ang nabubuhay na dati ay maaaring namatay.
Samantala, hindi nawala ang likas na pagnanais na magparami.
At lumilitaw ang isang ganap na bagong tanong:
Kung nagawa ng talino ng tao na baguhin ang likas na antas ng pagkamatay, maaari rin bang matutunan ng parehong talino na sadyang ayusin ang birth rate?
Ayaw nating hintayin ang sandaling ang mga problema ay malutas mismo sa pamamagitan ng gutom, sakit, kakulangan sa tubig, pagkasira ng kalikasan, o digmaan.
Maaari nating subukang lutasin ang problema nang maaga.
Nang hindi sinisira ang mga tao.
Nang hindi nagsisimula ng digmaan.
Nang walang malawakang karahasan.
Nang hindi ginagawang lugar ng labanan ang planeta para sa huling mga mapagkukunan.
Sa halip, unti-unting binabawasan ang pressure ng tao sa mundo.
Kung mas kaunti ang mga tao, unti-unting bumababa ang pangangailangan para sa napakalaking dami ng mga mapagkukunan.
Mas kaunting tao ay nangangahulugan ng mas kaunting pangangailangan para sa:
pagkain;
tubig;
lupang pang-agrikultura;
pagkain ng mga hayop;
enerhiya;
likas na yaman.
Mas kaunting pangangailangan ay nangangahulugan ng mas kaunting pressure sa kalikasan.
Mas kaunting produksyon sa agrikultura ay nangangahulugan ng mas kaunting pangangailangan na sirain ang mga likas na lugar at gumamit ng napakaraming kemikal.
Mas kaunting tao ay nangangahulugan ng mas kaunting hayop na kailangang alagaan para lamang sa konsumo ng tao.
At unti-unti, magkakaroon ang planeta ng pagkakataong maibalik ang mga bagay na kinuha rito ng tao.
Iba ang pinag-uusapan natin.
Walang sinuman ang dapat pumatay o sumira sa mga tao para iligtas ang planeta.
Hindi natin kailangan ng digmaan.
Hindi natin kailangan ng malawakang pagpatay.
Hindi natin kailangan ng gutom.
Hindi natin kailangang piliting magdusa ang mga tao.
Hindi natin kailangang lutasin ang problema sa populasyon sa pamamagitan ng karahasan.
Kung balang araw ay makarating ang sangkatauhan sa konklusyon na napakarami na ng tao sa mundo, dapat itong lutasin nang unti-unti at hindi sa pamamagitan ng pagpatay sa mga taong nabubuhay na.
At higit sa lahat:
Ang tao mismo ang dapat gumawa ng desisyong ito.
Hindi namin gustong alisin sa tao ang karapatang magpasya para sa sarili niyang buhay.
Ang bawat tao ay dapat mismong magpasya:
kung ilang anak ang gusto niyang magkaroon;
kung gusto ba niyang magkaroon ng mga anak o hindi;
kung handa ba siyang hindi na magkaroon ng isa pang anak para sa kinabukasan ng mga anak na mayroon na;
kung handa ba siyang baguhin ang kanyang pagkonsumo;
kung handa ba siyang gumamit ng mas kaunting mga mapagkukunan;
kung handa ba siyang isuko ang isang bahagi ng nakasanayan niyang pamumuhay para sa kinabukasan ng susunod na henerasyon.
Dapat itong maging isang malayang desisyong may kamalayan, hindi sapilitan.
Kahit dumating ang sangkatauhan sa ilang uri ng limitasyon balang araw, hindi dapat maging paglabag sa kalayaan ng tao ang mga ito.
Ang pinakamahalaga ay maunawaan ng tao kung bakit ito kinakailangan, at siya mismo ang gumawa ng desisyon.
Ngayon, maaaring sabihin ng isang tao:
“Gusto kong magkaroon ng tatlong anak dahil karapatan ko iyon.”
Ngunit may isa pang tanong:
Ano ang mangyayari sa anak ng anak na iyon pagkalipas ng isang daang taon?
Kung ngayon ay sobra tayong kumonsumo, sinisira ang kalikasan, dinudumihan ang lupa, tubig at hangin, pinapatay ang mga hayop, at patuloy na walang katapusang pinapataas ang populasyon, hindi tayo ang haharap sa mga kahihinatnan.
Ang ating mga anak ang haharap dito.
Ang ating mga apo.
Ang ating mga apo sa tuhod.
At hindi na nila tayo magagawang tanungin:
“Bakit ninyo ginawa ito?”
Ang sangkatauhan ay may kakayahan nang lumikha ng mga sandatang kayang pumatay ng napakaraming tao.
Palagi tayong nahaharap sa mga digmaan para sa mga teritoryo at mapagkukunan.
Lumilikha tayo ng mga bagong sakit at hinaharap ang mga epekto ng sarili nating mga gawain.
Maaari nating dalhin ang sitwasyon sa puntong ang kalikasan mismo ang magsimulang kumontrol sa bilang ng mga tao sa pamamagitan ng gutom, sakit, kakulangan sa tubig, at iba pang sakuna.
Pero kailangan ba talaga nating hintayin iyon?
Hindi ba ibinigay sa tao ang talino upang makita niya nang maaga ang mga kahihinatnan ng kanyang mga ginagawa?
Maaari nating subukang gawin ang lahat nang unti-unti.
Huwag nating sirain ang isa’t isa.
Huwag tayong mag-away para sa mga huling mapagkukunan.
Huwag nating hintayin na ang kalikasan mismo ang magsimulang magbawas ng populasyon ng tao.
Sa halip, kusang baguhin natin ang ating pananaw tungkol sa pagkakaroon ng mga anak, pagkonsumo, mga hayop, at likas na yaman.
Kung balang araw ay unti-unting makararating ang sangkatauhan, halimbawa, sa isang mas maliit na populasyon ng mundo — nang walang digmaan at malawakang pagkamatay — magkakaroon ang planeta ng mas malaking pagkakataong makabawi.
At ang bilyun-bilyong nabubuhay na nilalang na ngayon ay sinisira para sa konsumo ng tao ay magkakaroon ng pagkakataong magpatuloy na mabuhay.
Umiiral ang network na ito para talakayin ang mismong ganitong mga tanong.
Dito, maaaring makipagtalo.
Maaaring hindi sumang-ayon.
Maaaring magmungkahi ng ibang solusyon.
Maaaring isipin na mali ang ideyang ito.
Maaaring patunayan na kailangang tahakin ng sangkatauhan ang isang ganap na ibang landas.
Ngunit may isang bagay na dapat manatiling pareho:
Ayaw nating sirain ang isa’t isa.
Gusto nating subukang maunawaan kung paano mapapanatili ang planeta para sa mga darating pagkatapos natin.
Dahil ang mundo ay hindi pagmamay-ari ng ating henerasyon lamang.
Tinanggap natin ito mula sa mga naunang henerasyon.
At balang araw, kailangan natin itong ipasa sa susunod na henerasyon.
Ang tanging tanong ay kung ano mismo ang ipapasa natin sa kanila.
Isang planetang mayroon pa ring tubig, kagubatan, mga hayop, insekto, ibon, isda at normal na buhay?
O isang planetang tayo mismo ang nagdala sa kalagayan kung saan ang ating mga inapo ay wala nang magagawa kundi makipaglaban para sa mga bagay na dati ay tila walang hanggan ang suplay para sa atin?
Tungkol dito tayo mag-uusap dito.
